Het is nog maar drie weken geleden dat ik voor het laatst met mijn vriendinnen in Bangkok aan het shoppen was. Exe9nentwintig dagen dus, maar het voelt als een eeuwigheid. Mijn hele Thailand ervaring voelt zo ver weg, letterlijk en figuurlijk. Het is net alsof het allemaal nooit gebeurd is en ik het allemaal heb gedroomd. De afgelopen zes maanden waren zo mooi, zo geweldig, zo bizar, zo leuk, zo anders, zo onwerkelijk en zo’n wereld van verschil, dat het gewoon niet echt gebeurd kan zijn. Het is maar goed dat er nog foto’s zijn anders had ik mezelf niet geloofd.

Het leven hier terug in Nederland gaat toch ook wel erg goed moet ik zeggen. Nederland is leuker dan ik in mijn herinnering had en, ondanks dit verschrikkelijke koude regenachtige weertje, ben ik hier erg vrolijk. De dag nadat ik uit het vliegtuig stapte in Schiphol en ik weer in mijn eigen bedje sliepen voelde zo vreemd en toch zo normaal. Het dagelijkse leven is nu weer zo vanzelfsprekend en vertrouwd, daardoor zijn de afgelopen maanden dus nog ongeloofwaardiger voor mij. Ik fiets weer op mijn eigen vertrouwde fietsje door de stad (aan de rechter kant van de weg, iets wat voor mij de eerste paar keer toch wel wennen was) en eet opeens weer met mes en vork. Ik ben al vaak in situaties gekomen waarin ik niet meer wist hoe ik moest reageren. Wat doe je bijvoorbeeld als je andermans ouders ontmoet of leraren? Hoe bedank je iemand voor een cadeautje? En wat is er erg aan vijftien minuten te laat komen? Allerlei dingen die ik in Nan toch echt anders deed. Zo heb ik mezelf erop betrapt dat ik nog steeds mijn hoofd buig als ik langs oudere mensen loop en ik eigenlijk snel een ‘wai’ wil maken als ik per ongeluk iets fout doe. Eigenlijk ben ik een beetje ‘reversed culture-shocked’. Zo was ik helemaal in de war toen ik de woensdag na mijn aankomst door Veldhoven liep en iedereen liep half naakt (in korte rokjes, topjes en jurkjes) rond! Het was nog maar 26 graden! Of toen ik met vrienden in een parkje zat en en mijn vriendinnen lekker wouden gaan zonnen om bruin te worden! Bruin worden?!? In Thailand smeren ze juist wit-maak-spul op hun gezichten en vermijden ze de zon het liefst. Ook knuffelende en zoende stelletjes maakten mij van slag, aangezien je in Thailand niet eens hand-in-hand mag lopen. De relatie tussen volwassenen en jongeren is ook erg anders: het is hier veel persoonlijker en vriendelijker, en eigenlijk ook fijner. Je hoeft je geen zorgen te maken of je wel genoeg respect toont en of je niet op iemand die ouder is neerkijkt. Trouwens, nu we het daar toch over hebben, het eerste wat mij opviel hier in Nederland was hoe lang iedereen is, echt lang. Net zo lang als ik en vaak zelfs nog langer. Toch wel fijn hoor, om weer normaal te zijn. Ik ben geen blanke reus meer, ik kan weer heerlijk onzichtbaar en oninteressant zijn. Je hebt geen idee hoe erg ik dat heb gemist!

Maar mis ik Thailand dan niet? Jawel hoor, echt! Het fijne warme weer, het heerlijke eten en de leuke schattige marktjes. Het meeste mis ik nog wel de mensen. De lieve vriendelijke vrolijke glimlachende mensen. Mijn gekke gastouders, mijn ondeugende brutale nichtje en mijn verlegen gastzusjes, maar ook mijn advisor, Mark en Kerrie, alle ‘Farangs’ en al mijn giechelende Thaise vriendinnetjes. Ik mis ze en ik werk tegenwoordig in een boekenmagazijn om geld te sparen om zo snel mogelijk weer naar mijn geliefde Nan en vrienden terug te keren.

Nu ga ik maar naar bed, ik heb echt slaap nodig aangezien ik morgen alweer naar Rusland vertrek. Jaja, Zuid-Siberixeb wordt het deze vakantie. Is weer eens wat anders dan Frankrijk of Spanje, toch? Maar goed, ik ga dus slapen en dromen over een land hier ver vandaan. Een land waar het weer altijd mooi is en het eten altijd lekker, waar de mensen altijd glimlachen en de koning heilig is. Ik ga dromen over het land waar ik mijn hart aan heb verloren. Ik ga dromen over Thailand… 

Culturen verschillen. Talen verschillen. Gewoontes verschillen. Mensen verschillen. Niemand leidt hetzelfde leven als iemand anders. Elk persoon heeft zijn of haar eigen unieke gedachten en ideeen. Toch is er iets wat voor iedereen gelijk is: ooit komt er een einde aan dit leven. Voor de meesten duurt het gelukkig nog jaren en jaren, anderen leven soms slechts een fractie van een seconde. Weer anderen worden bruut uit het leven gerukt of maken er zelf een einde aan. Hoe het ook gebeurd, het is ooit afgelopen. Het is dan ook goed te beseffen hoe breekbaar en waardevol het leven is. Ik ben dan ook van mening dat het belangrijkste wat je kunt doen is alles van je leven te maken. Het is zo zinloos je tijd te besteden aan dingen waar je nooit iets aan zult hebben en waar je doodongelukkig van wordt. Soms kijk je wel eens terug op gebeurtenissen en zie je in wat een verspilling het was van je kostbare tijd. Want het leven is kort en de tijd gaat snel, heel snel (vooral als je 6 maanden in Thailand zit). Leef dus echt en geniet er van. Tuurlijk is niet altijd alles rozegeur en maneschijn en je zult er een beetje moeite voor moeten doen om gelukkig te zijn, maar de momenten het wel goed gaat zijn het doorbijten echt waard.

De reden dat ik dit schrijf is omdat ik laatst de dood in de ogen heb gekeken. Letterlijk. Hij lag onder een roze Hello Kitty deken en had een muts op, serieus bizar. Mijn gastgrootvader is afgelopen zaterdag in ons huis overleden. Hij woonde al die tijd bij ons en was de afgelopen weken erg ziek. Zoals ik al zei i s de dood iets wat in elke cultuur voor komt maar in elke cultuur wordt er anders mee om gegaan. Hier heb ik nu zo’n cultureshock dat ik niet goed weet hoe ik er mee om moet gaan. Eerst was ik ontzettend droevig maar daar deden de Thaise heel raar over en ik hoorde ze er zelfs over roddelen hoe raar ik was. Het is hier meer een grote familiereunie waar bij iedereen zwart en wit draagt en er toevallig een doodskist in de hal staat. In Nederland gaan mensen vaak bij een gelovige overlijdingsceremony naar de kerk, toch? Hier komt de kerk naar de mensen toe, nouwja, tempel dan. Een paar uur na mijn opa’s dood was het hele huis omgetoverd in een boeddhistische tempel. Goude gordijnen, boeddhabeeldjes en wierrook. Elke avond om 8 uur een gebedsdienst van 4 monniken in ons huis en iedereen loopt maar in en uit, en dat dan voor een week lang tot zaterdag, dan hebben we zijn crematie. Het is zo ontzettend bizar en ik ben echt ontzettend ‘ngong’ (Thais woord voor iemand die geen idee heeft wat er aan de hand is) de hele tijd. Het is echt vreemd, ergens zelfs gezellig, samen eten klaar maken voor de mensen die elke avond naar de dienst komen (dat waren er gisteren iets van 200 mensen) en er worden ook rustig foto’s gemaakt. Van een overlijdingsceremonie! Verder slapen mijn ouders en nichtje (en gisteren ging ik bij hun liggen) samen in de zelfde kamer als het grafkist van mijn opa. Iedereen vraagt me of ik bang ben voor de geesten en mijn nichtje wil altijd mijn handje vast houden als ze naar de wc gaat ‘s avonds, omdat ze zo bang is. Ik had nooit gedacht dat ik ooit eens vrijwillig in de zelfde kamer als een overleden man zou slapen, maar je moet alles eens een keer meegemaakt hebben he.

Het is zeker weten de vreemdste ervaring die ik ooit heb gehad en ik zal het nooit vergeten. Dat terwijl het hoogtepunt, de crematie van komende zaterdag, nog niet eens geweest is. Ik heb vaak momenten dat ik zou willen dat ik een camera in mijn ogen en een microfoon in mijn oren heb zodat ik jullie alles zou kunnen laten zien wat ik zie en laten horen wat ik hoor. Ik denk echter dat dan nog steeds het onmogelijk is voor jullie om te begrijpen wat ik hier meemaak. Het is zo’n ontzettende geweldige belevenis en er zijn zoveel ongelovelijk vreemde gebeurtenissen waar je gewoon bij moet zijn geweest om het te begrijpen. De lol die ik heb met mijn Thaise vriendinnen en de gesprekken die ik voer met mijn gastmoeder en nichtje. Het heerlijke eten en de geweldige mensen. Ik mis het nu al.

Het wordt tijd voor deel 3 van de reeks ‘Thailand’. Ik zal het deze keer wat korter maken aangezien ik weet dat lange blogs afschrikken om te lezen en ik er net achter ben gekomen dat een gedeelte van mijn vorige blog daardoor niet is geplaatst. Thuis heb ik geen internet meer dus ik maak deze op school en kan dus niet mijn eigen foto’s toevoegen. Maar goed, deel 3 dus:

Als je aan Thailand denkt zul je niet meteen aan muziek denken. De Nederlandes hitlijsten worden immers gedomineerd door Amerikanen, Engelsen en af-en-toe een Nederlander. De laatste keer dat ik de Top40 bekeek zag ik er toch echt geen Thaistalige band tussen zitten. Toch is muziek een ontzettend groot deel van de Thaise cultuur. Altijd en overal is muziek, mensen die zingen in de klas of liedjes door de luidsprekers op de markt. Denk alleen al aan het feit dat we elke ochtend het ‘lied van de koning’ moeten zingen en we 2 keer per dag het volkslied te horen krijgen. De Thaise muziek kun je indelen in 3 verschillende soorten: de traditionele, typische en populaire muziek. Engelstalige muziek wordt zelden beluisterd. Af en toe wat country of sappige liefdesliedjes. Zo schijnt iedereen ‘Hotel California’, ‘Have you ever seen the rain’ en ‘Love me, Love my dog’ te kennen. Van dat laatste liedje kan mijn gastvader elk woord meezingen terwijl hij geen woord Engels verstaat.

De traditionele muziek van Thailand hoor je het minst. Soms snel maar meestal erg langzaam, en je hoort het eigenlijk alleen in temples en tijdens de traditionele Thaise dans (waar ik trouwens lessen in volg). Het is een mengeling van veel ‘tings’ en ‘tongs’ en wordt bespeeld door traditionele Thaise  instrumenten. Een van die instrumenten is bijvoorbeeld de ‘sam sai’, een soort lange dunne viool met cocosnoot als klankkast. Of wat dacht je van de ‘khim’ (zie foto), een soort van xylofoon met een verzameling snaren in plaats van latjes.

De typsiche Thaise muziek hoor je het meest. Het is alsof iedereen elk liedje mee kan zingen en iedereen ook altijd die muziek leuk vindt. Ik heb nog nooit iemand horen klagen als die typische Thaise liedjes en karaoke wordt opgezet. Het zijn echte karaokenummers, meezingers, een soort van Thaise Andre Hazes zeg maar. Het gaat altijd over de liefde en ik heb het idee dat er een stuk of 5 deuntjes zijn waar alle nummers op zijn gebasseerd. Mijn gastfamilie is er vooral dol op en maakt van elke gelegenheid gebruik om voor de tv te zitten met een microfoon en dan luid karaoke mee te zingen. De videoclips zijn ook allemaal hetzelfde, een slecht geacteerd drama dat vaak gaat op een manier van: meisje wordt verliefd op jongen, jongen ziet haar niet staan, meisje huilt, opeens ziet de jongen haar wel staan en veegt hij haar tranen weg (of een soort gelijk verhaal). Net als bij de soaps zijn het gewoon een stelletje knappe ‘acteurs’ die proberen emotioneel over te komen. Heerlijk.

De populaire Thaise muziek is een ander verhaal. Vrolijke deuntjes en zielige ballads. Ik kijk vaak naar TV zenders met alleen maar muziek met mijn vriendinnen en ik kan je vertellen dat de muziek smaak van een gemiddelde Thaise 18-jarige erg verschilt van de de Nederlandse. Er is minder variatie, alleen rock of pop, en het is ook erg nep. Het gaat veel meer over uiterlijk. Zo voelen mijn Nederlandse vriendinnen niets voor van die gladde boybands met hun strakke danspansjes, matchende outfits en gevoelige ‘I love you’-teksten. Hier hoor ik juist steeds een gilletje van mijn Thaise vriendinnen als er zo’n groepje jongens op tv verschijnt. Ze beginnen vooral te kwijlen als er een Koreaanse boyband op komt. Iets wat ik niet snap aangezien al die melodieen hetzelfde zijn en ze de tekst niet kunnen verstaan. Het gaat voor hen vooral om de witte huid, vrouwlijke gezichten en kapsel van die Koreaanse en Japanse jongens. In mijn ogen zien ze er allemaal uit als dezelfde meisjes. Toch zijn er goede Thaise artiesten en bandjes. Neem bijvoorbeeld Bodyslam, Da Endorphine, Grooveriders, Palmy, Retrospect, Clash of Kamikaze.

…. en verder nog een kleine update over mijn leven:
Ik heb nog 2 weken hier in Nan te gaan en ik ben absoluut niet klaar om naar huis te gaan. Ik wil echt nog niet terug naar Nederland, ik heb het idee dat ik nog zo veel te ontdekken heb en ik ben Thailand nog lang niet zat.

…. en nog een andere kleine update:
Ik had een 10+ voor mijn yoga exame!

Sterker nog, ik heb met zo’n 450 anderen geslapen, in school. De hele zesde klas had namelijk ‘Buddhisme Camp’ in school en dus bleven we met zijn allen bocen op de school in de gymzaal slapen. Toen mijn vrienden er over vertelden leek het me echt leuk. Beetje mediteren, beetje praten, beetje spelletjes doen en dan ‘s avonds in school slapen. Het bleek echter helemaal niet zo leuk te zijn, en eigenlijk had ik dat wel van te voren kunnen bedenken. Op een christelijk of moslim kamp zou ik me toch ook ongemakkelijk voelen? Het kwam er op neer dat we de helft van de tijd gebedsliederen moesten zingen en gebedjes op moesten zeggen terwijl je op je knieen moest zitten. Probeer maar eens langer dan 5 minuten op je onderbenen te zitten met je tenen die naar achteren wijzen. Toen ik na een tijdje tranen in mijn ogen begon te krijgen, fluisterde het meisje naast me dat ik wel anders mocht gaan zitten. Gelukkig was ik niet het enige watje en zag ik meerdere hun benen naast de knieen leggen (wat trouwens ook geen comfortable positie is, maar ach). De andere helft van de tijd was de monnik aan het praten over ‘goede’ en ‘slechte’ mensen, iets waar ik een hekel aan heb aangezien ik vind dat je mensen niet zo kan indelen. Hij liet bijvoorbeeld op een groot scherm een filmpje zien van een vader die alcoholist was en dus een ‘kon mai die’ (niet goed mens), terwijl hij misschien wel een prima mens is dat gewoon een alcohol probleem heeft. Dat indelen is, naar mijn mening, een slechte eigenschap van de Thaise cultuur. Dingen als drugs, alcohol en seks worden bijvoorbeeld gezien als een kenmerk van ‘slechte mensen’ en je kan al zo worden beschouwd als je, in hun ogen, een te korte rok aanhebt.

Ze hebben hier diepe respect voor monniken en ik ben dus ook blij dat de gemiddelde Thai geen Nederlands kan om dit te lezen. Ik snap echt niets van de Thaise vorm van respect en heb dus ook het hele kamp met grote ogen van verbazing toe gekeken. Elke keer als de monnik bijvoorbeeld de gymzaal inliep moesten we 3 keer op de grond een ‘wai’ (jeweetwel, handpalmen tegen elkaar en vingers naar boven, als een soort van gebedsteken, en dan dan diep buigen) maken. Ook voor leraren moesten we een ‘wai’ op de grond maken en telkens als we voorbij een leraar lopen moet je er voor zorgen dat je hoofd lager is dan die van de oudere. Dat betekent dat je onzettend moeilijk moet doen, vooral als lange Nederlander die boven iedereen 30cm uitsteekt. Het moet er voor buitenstaanders dan ook wel vreemd uit hebben gezien, die kruipende kinderen.

Iets waar ik me eigenlijk best boos over kon maken is de lunch. Wij kregen steeds een half uurtje om zijn en onze lunch klaar te zetten en moesten dan vervolgens nog een half uur stil op de grond zitten om te wachten totdat de monnik klaar was met eten. Zijn eten stond namelijk in een appart kamertje met airconditioning. Eerst dacht ik dat hij hetzelfde zou eten als wij maar de tweede dag hielp ik mee met opzetten, een maaltijd voor 10 personen: 2 borden gefrituurde kip van KFC, friet, rijst, 3 donuts, ananas, watermeloen, 2 verschillende curry’s, gemengde groente en fruit salades, soep en nog andere gerechten waarvan ik de naam niet weet. En dat terwijl wij een beetje rijst en een kwak curry kregen waar ik dan het vlees tussenuit moest vissen. Waar heeft die monnik het aan verdient? In Nederland zijn monniken erg zeldzaam en zie je ze niet snel. Hier loopt de helft van de jongens in een oranje monnikenkleedje of heeft gelopen en stelt het eigenlijk niet zoveel voor.

Nog iets vreemds voor mij was het ‘making merrit’, waarvan ik nog steeds de nederlandse vertaling niet weet. Het kwam er op neer dat we ‘s ochtends met z’n allen naar de minimart in school gingen om koekjes, snacks en pakjes drinken in te slaan. Ik had geen idee waarvoor maar ik kocht maar mijn favoriete chocoladekoekjes en nog wat kleins. (Zo heerlijk als Thais eten is, zo erg zijn de Thaise snacks, geen smaak alleen veel suiker en zout.) Deze moesten we vervolgens op een bord leggen en allemaal op ons ze knieen in een lange rij gaan zitten. Dan kwamen er monniken langs en hielden we onze borden omhoog en vulden de emmers van de monniken met snacks, waarna we natuurlijk weer 3 keer op de grond moesten ‘wai’-en. Ik deed dan wel mee, maar ik snapte er helemaal niets van. Wat gaan ze met mijn koekjes doen? Wat is het nut van het geven van die ongezonde zooi? Ik zie er de symboliek niet zo van in om eerlijk te zijn.

Het aller vreemdste was nog wel een van de laatste activiteiten. De monnik gaf eerst een lange speech over het respecteren van leraren en je ouders. Vervolgens stond iedereen op en gingen ze in groepjes op pad door de school. Ik ging met mijn vriendinnen mee zonder enig idee te hebben wat er zou gebeuren. We gingen een klas lokaal binnen en voor dat ik het door had lag iedereen op de grond een ‘wai’ te maken uit respect en tot mijn verbazing hadden al mijn (normaal gesproken giechelende) vriendinnen rode tranende ogen. Ze moesten huilen omdat ze zo ontzettend veel respect hadden voor hun docent en ze zo ontzettend dankbaar waren. Moet een raar gezicht zijn geweest: huilende op de grond liggende Thaise meisjes met een verbaasde niets begrijpende Nederlander er naast. Ik ben maar snel weggegaan en heb ze in alle rust de andere docenten af laten gaan.

Het was niet allemaal afzien trouwens, er waren ook momenten waar ik het wel leuk had. Tussen de pauzes door de ruimte schoonmaken (Matoom sprinte steeds heen en weer met de bezem en Boom gebruikte de bezems als haar microfoon), het maken van groepfoto’s midden in de nacht en met z’n allen in de gymzaal slapen (ik mocht bij Tom, een Thaise meisjesnaam, op de slaapzak slapen aangezien ik alleen een kussentje had). Ook het mediteren vond ik eigenlijk wel leuk, ik ben er achter gekomen dat ik dat erg fijn vind, meditatie. Niet alleen de meest voorkomende zitmeditatie maar ook de loop en ligmeditatie. De loop meditatie was voor mij wel echt grappig, aangezien iedereen wit droeg (en er dus uitzag alsof ze een pyjama aan hadden) en in een lange stoet om 5 uur ‘s ochtends door de stad liep. Het zag eruit als een soort van jaarlijkse bijeenkomst van de slaapwandelaars vereniging.

Ik kan zeuren wat ik wil, 1 ding is zeker: ik heb er veel van geleerd. Ik heb de grote verschillen tussen de Nederlandse en Thaise cultuur gezien en besloten dat het Thaise boeddhisme echt absoluut niets voor mij is. Waarschijnlijk zal ik ook niets van het Thaise vorm van respect begrijpen. Thaise vriendschappen zijn ook erg anders heb ik gemerkt. Ik weet dat ik nooit Thaise vrienden zal hebben zoals de Thaise vriendschappen onderling hebben, daarvoor ken ik de taal en de cultuur niet goed genoeg. Bovendien zijn Thaise vriendschappen ook gewoon heel anders. In plaats van een kleine hechte groep vrienden zijn er grote vriendenkringen. Een groep van zo’n 30 jongens en meisjes die vanaf de brugklas al bijelkaar zijn. Ze hebben een eigen naam (de vriendenkring waar ik in ben geraakt heet "Royal Butter", toen ik vroeg waarom zeiden ze "because is yellow", weet nog steeds niet waarom dus) en hun eigen yell die ze schreeuwen/zingen terwijl ze arm in arm in een grote kring staan. Soms heb ik het idee dat er zoveel verschillen zijn dat ik op een andere planeet ben beland, het is soms echt een andere wereld. Soms heb ik het idee dat ik gewoon weer thuis ben omdat ik dezelfde situaties ben beland maar dan met andere mensen, taal en omgeving. Het zijn de verschillen die reizen zo interessant maken, het zijn de gelijkenissen die me zo thuis laten voelen.

En dan nu…. Thailand, deel 2: De Taal. Ik zal jullie proberen uit te leggen waar ik allemaal door heen moet. Hoe verschrikkelijk ingewikkeld en tegelijkertijd simpel Thais is.

Om te beginnen is het erg belangrijk te weten dat er in het Thais 5 tonen zijn die bijna alles bepalen. Je kunt woorden dus op 5 verschillende manieren uitspreken waardoor je 5 verschillende woorden krijgt. Je hebt dus: een hoog, laag, dalend, stijgend en midden toon. Het is niet te vergelijken met welke Europese taal dan ook en erg verwarrend. Zeg bijvoorbeeld "soewaj" stijgend, dan betekent het "mooi", maar zeg je "soewaj" (dalend) dan betekent het zoiets als "pech gehad". De test die de Thaise aan buitenlanders voorleggen om te kijken of ze de tonen echt onder de knie hebben, is het uitspreken van "Mai mai mai mai mai?". Met de goede tonen (hoog laag dalend dalend hoog) betekent dit: "Brand nieuw hout niet?" Sommige woorden hebben meerdere klinkers met verschillende tonen in 1 woord. Een ander probleem is dat elk woord ook een bepaalde lengte heeft. In het Nederlandse kun je woorden vaak zo lang maken als je wil. Als ik zeg "het weer is echt mooooi" dan weten jullie dat ik bedoel dat het weer echt mooi is, toch? In het Thais kan dat dus niet. Elk woord heeft een toon en een lengte, andere tonen en lengtes zijn dus ook vaak andere woorden. Zeg ik bijvoorbeeld tegen het vrouwtje dat fruitshakes maakt dat ik er eentje met melk wil dan zeg ik "koh sai nom", maar zeg ik per ongeluk "koh saai nom" dan vraag ik of ze met haar borsten wil schudden, oeps.

Zoals ik al zei is het Thais eigenlijk ook een vrij simpele taal, in vergelijking met het Engels en Nederlands. De gramatica is echt een eitje bijvoorbeeld. Geen vervormingen van werkwoorden, geen verschillende tijden, geen meervoud en meestal hoef je niet eens het onderwerp te zeggen. De Thaise gaan er namelijk vannuit dat je dit wel uit de context kan halen. Als ik bijvoorbeeld tegen mijn gastmoeder zeg dat ik naar school ga dan zeg ik "dja baaj roong ri-en" oftewel "zullen gaan school". Je zou wel "chan" kunnen zeggen, wat "ik" (vrouwelijk) betekent, maar dat doe je alleen als je erg beleefd wil zijn tegen een onbekende. Als je mensen kent en wilt beleefd zijn dan spreek je over jezelf in de derde persoon. Vandaar dat ik dus me hier vaak voorstel als Lies aangezien dat een stuk makkelijker praat dan dat je steeds Annelies moet zeggen. Bovendien kunnen zelfs Engelsen mijn naam niet goed uitspreken dus hou ik het hier maar bij Lies (wees gerust, als ik thuis zal ik weer als Annelies door het leven gaan). Als iemand een aantal jaren ouder is dan zet je er "Pie" voor. Zo zou ik mijn broer en zus dus eigenlijk P’Charlotte en P’Barteld moeten noemen. Als je beleefd wil zijn doe je dit trouwens door een aantal zinnen af te sluiten met "ka" (of "krab" voor mannen). "Ka" kan ook gebruikt worden als "ja" aangezien er geen echt "ja" en "nee" bestaat in het Thais. Als iemand dus iets vraagt dan herhaal je het werkwoord als het antwoord positief is en zet je er "mai" voor als het negatief is. Eindigt de vraag met "chai mai?" dan antwoord je met "chai" als "ja" en "mai chai" als "nee".

  Nu heb ik slechts een klein gedeelte gehad van het gesproken Thais, het geschreven Thais is minstens zo moeilijk. Als ik op mijn toetsenbord links boven druk dan krijg ik het Thaise schrift op de computer, maar ik weet dat jullie dan alleen blokjes zullen zien dus begin ik er niet aan. Het Thaise "alfabet" heeft 44 medeklinkers en 32 klinkers. Ik heb er de eerste week werk van gemaakt het alfabet zo snel mogelijk te leren maar ik heb er nog steeds moeite mee. Letters veranderen afhankelijk van hun positie en toon.

Ik heb het idee dat ik het Thais nu een beetje onder de knie begin te krijgen en ik kan mezelf verstaanbaar maken. Als mensen langzaam en duidelijk tegen mij praten dan kan ik zelfs een Thais gesprek voeren. Met mijn gastmoeder kan ik bijvoorbeeld over hele gewone zaken praten en gezellig roddelen. Met mijn Thaise vriendinnen gaat het alleen wat lastiger aangezien zij allemaal hun Engels willen oefenen ookal zeg ik dat ze beter Thais kunnen praten. Als ze onder elkaar praten gaat het allemaal veels te snel voor me en praten ze vaak in "pasa nua" oftewel het Noordelijk Dialect, een compleet andere taal die de meeste Thaise hier in Nan tegen elkaar spreken terwijl ik mijn best doe het standaard Thais te leren. Ik heb een aantal lessen gehad maar daar leer ik niet zoveel van, ik leer vooral van mezelf uit boeken en internet en door met mijn vriendinnen, gastmoeder en -nichtje te praten. Ook staat mijn mp3-speler vol met Da Endorphine, Bodyslam, Retrospect en Kamikaze en zing ik mee met de teksten die ik van internet heb gehaald.

Tot slot nog een aantal handige zinnetjes:

• "Mai auw" is "ik wil niet", erg handig als je over de night bazaar in Chiang Mai of Bangkok loopt en allerlei irritante Thaise je dingen proberen aan te slepen.
• "Iem" is "ik zit vol", dit zinnetje gebruik je meestal zo’n 4 keer op een dag, (niet dat het je tegenhoudt nog meer te eten)
• "Gi Baht?" is "hoeveel baht?"
• "Baj Naj?" is "waar ga je naartoe?"
• "Sabaai die maj?" is "alles goed?"
• "Khob khun" is "dankjewel"

En de belangrijkste is natuurlijk "Sawadie Ka/Krab", wat "Goede dag" betekent en wat je zegt als je elkaar ziet terwijl je een mooie ‘wai’ maakt (handpalmen en vingers tegen elkaar en hoofd buigen).

Oke, dat was het dan maar weer voor vandaag. Adjaan (lerares) Lies gaat slapen. Hopelijk hebben jullie er een beetje van geleerd en zien jullie in dat het hier echt niet zo lui-lekker-land is als dat ik jullie graag laat geloven. Het leren van een nieuwe taal vraagt veel tijd en moeite maar het meest belangrijke is lef. Je moet het durven te spreken, je moet durven fouten te maken en belachelijke dingen te zeggen. Zo vroeg gisteren op de markt iemand aan mij of ik niet bang was om in mijn eentje te fietsen en ipv dat ik zei dat niet bang was zei ik per ongeluk dat ik geen bananen wou. Toch vind ik het erg leuk om een nieuwe taal te leren en zie ik in hoe belangrijk dit ook is bij het maken van vrienden en communiceren.

Het is al weer vier-en-een-halve maand geleden dat ik op schiphol in het vliegtuig stapte naar Bangkok. Ik ben nu al redelijk Thais en daarom wil ik jullie nu iets over Thailand leren. Natuurlijk weten jullie er al veel van af door mijn verhalen maar ik wil op de cultuur wat dieper in gaan. Vandaar dat ik heb besloten Thailand uit te leggen in een aantal delen. Het eten, de taal, de mensen, de muziek en gewoontes. Dus dan nu deel 1: ‘Het Eten’.

Voordat ik naar Thailand ging had mijn moeder een Thais kookboek uit de bieb geleend. Het eerste hoofdstuk ging over de relatie tussen de Thaise bevolking en eten. "De Thaise cultuur draait om eten. Overal en altijd kun je eten. De Thai is er ook altijd mee bezig, als hij niet al aan het eten is, dan denkt hij aan wat hij wil eten." En echt, zo is het helemaal. Eten is spotgoedkoop en kun je overal en altijd. Als ik om 3 uur ‘s nachts zin heb in Pat Thai dan weet ik precies het stalletje te vinden dat dan nog open is. Vooral hier in Nan zijn er overal noedelstalletjes en kleine restaurantjes. Je betaalt zo’n 20-30 baht voor een gerecht wat gelijk staat aan 40-60 eurocent. Vaste tijden voor eten hebben ze dus ook niet. Heb je honger: dan eet je, heb je geen honger: dan wacht je of eet je gewoon mee. Het kan best zou zijn dat je dus zo’n 5 hele warme maaltijden op een dag eet. Het is ook een sociaal iets, iets dat je met je vrienden en familie doet. Als ik met mijn vrienden na schooltijd iets afspreek dan is het altijd om ergens te eten ongeacht hoe laat het dan ook is. Het zal je dan ook niet verbazen dat een van mijn eerste woordjes hier ‘Arroi’ (lekker) was en dat de Thai dit gemiddeld 5 keer op een dag zegt. Een andere eigenaardigheid die de Thaise bevolking heeft is het vragen of mensen al gegeten hebben. Het is hier onderdeel van de begroeting. Zoals wij ‘Heey, alles goed?’ zeggen zeggen zei: ‘Watdee, kin-kou rie-yang?’, oftewel ‘Heey, heb je al gegeten?’. Mensen zijn hier namelijk een stukje armer en het schijnt af te stammen van een tijd dat het niet zo vanzelfsprekend was om drie maal per dag een warme maaltijd te hebben. Bovendien staat goed eten in hun ogen voor gezondheid en dus vragen ze in principe ook of alles goed gaat.

Maar wat eten ze dan? Ja, het Thaise voedsel, heeeerlijk. Ik ben er dol op (ookal mis ik mam’s kookkunsten wel echt). Het ontbijt is verschillend, meestal rijst met bijgerechten bestaande uit vlees, vis of groentes. De lunch is altijd ieder zijn eigen maaltijd, dat klinkt misschien logisch voor Nederlanders, toch is dit niet zo. Voor het avondeten zijn er namelijk verschillende maaltijden: gebakken groenten, vlees, vis, curry’s, soep, vanallesennogwat. Dan heeft iedereen zijn eigen bord met rijst en schep je elke hap iets anders op je lepel. Soms eten we ‘Kau Niau’ wat rijst is dat heel erg kleeft maar niet aan je vingers. Het wordt gestoomd in een mandje en daar haal je dan met je vingers een grote brok uit. Vervolgens pluk je er een stukje van af dat je dan rolt zodat je een mooi bolletje hebt. Dat dip je in de saus en eet smakelijk. Toetjes, daar doen de Thaise niet aan. Je hebt genoeg zoete gerechten maar die eet je meer voor tussendoor. Zo ben ik helemaal verzot op "Kou Niou Ma Muang" oftewel, kleefrijst met kokosnootroom en heerlijke zoete mango. Andere heerlijke gerechten zijn Pat Thai, Pat Sie Oe, Som Tam, Geng Kiou Wan en Pat Pak Ruam. En dan heb je nog Cha Nom Yen, een heerlijke drankje wat je op zowat elke hoek van de straat kan kopen. Toch is het vreemd, ik hou niet van koude thee of melk of suiker in mijn thee, maar mix het allemaal samen en ik ben opeens verslaafd!

De Thaise keuken staat bekend om het combineren van allerlei smaken waardoor je smaakpapillen worden uitgedaagd. Pat Thai bijvoorbeeld is gebakken noedels met suiker, pinda’s, limoen en gedroogde chili (zoet, zout, zuur en pittig dus). Heeerlijk. Vooral het pittige. Ik ben tegewoordig echt helemaal gek van spicy food en voeg dan ook veel pepertjes toe als ik kook en in mijn noedelsoep. Noedels eten ze hier trouwens niet zoals wij gewend zijn: je krijgt ze eigenlijk altijd in een soort van noedelsoepje van bouillon. Je hebt ze trouwens in alle soorten en maten: groot/klein, dik/dun, geel/wit/doorzichtig/roze etc. Ik ben er gek op! Net als op alle heerlijke excotische groentes en vruchten. Niet alleen de bekende mango, ananas, banaan en cocos maar ook de vreemde ramboutan, chompuu, mangosten en heerlijke verse lychees. Het geweldige is dat je ze voor 10-20 cent al op school en op de markt kan kopen. Moet je nagaan, voor 10 eurocent heb je een zakje met plakjes verse ananas en voor 20 eurocent heb je een heerlijke crxeape met chocolade of een van de andere 20 smaken, en dat allemaal in de kantine! In Nederland kan je er net een lolly van op school kopen.

Helaas is niet al het Thaise eten zo heerlijk. Zo zijn de Thaise nu eenmaal niet de beste brood of cake bakkers en goede chocolade is ook ver te zoeken. Het ergste is misschien nog wel durian. Een groot en lelijk fruit waar de Thai dol op is. De smaak heeft iets weg van rotte banaan maar dat is niet het ergste, dat is namelijk de stank die het geeft. Verschrikkelijk. Je ruikt op 500 meter afstand dat iemand een durian heeft geopend en ik heb soms het idee dat ze dat alleen maar doen om mij te pesten. Mijn familie is er, net als de meeste Thaise, echt helemaal gek op en roept steeds bij de afschuwlijke geur van durian: ‘hommm hommm’, oftewel ‘ruikt lekker’. Ik antwoord hier dan op met ‘min maak maak’ en schud hevig mijn hoofd. Bah, bah, bah. Wist je dat het zelfs illegaal is om een durian over de grens te exporteren?! Op s ommige plaatsen heb je zelfs een verbodsbord en hangt er een dikke boete aan alleen al het vervoeren van durian vast. Een ander vreemd iets dat ze hier eten zijn insecten. Ik heb zelf mieren, bijen, krekels en wormen geproefd en ben er niet erg enthousiast over. Ze smaken gewoon naar het frituurvet en zout waar ze in hebben gelegen, maar ik heb toch liever chips. (Ik weet dat ik altijd roep dat ik geen dieren eet, maar goed, hoe vaak krijg ik de kans om die dingen te proeven? Tenzij je per ongeluk  dan een bij inslikt natuurlijk.) Mijn moeder is er dol op en heeft standaard een zakje gebakken mieren in haar handtasje. Vrienden van mijn ouders kwamen laast langs met de overwinning van hun jacht van die dag: een soort van kleine krokodilachtige van zo’n 70cm lang. Wat doe je daar nou mee? Opzetten in de woonkamer? Aan een haakje hangen bij de voordeur? Nee hoor, hup, in de soep ermee! Ik kijk nergens meer van op, sommige Thaise eten ook hond. Mijn gastouders zullen dat waarschijnlijk nooit doen aangezien we zelf een blaffende poedel hebben (waar ik stiekem wel gehecht aan ben geraakt).

Je kan dus wel concluderen dat het eten hier in Thailand een groot onderdeel is van de cultuur. Hun hele filosofie over eten is bijvoorbeeld ook heel anders dan de Europese en het is erg interessant. Ik heb er veel van geleerd en wilde jullie er ook even iets over leren. Heb je trouwens al gegeten?

Het was half zeven ‘s avonds en er was net een grote plensbui geweest. Het was daardoor voor Thaise normen erg frisjes en dus besloot ik om mijn hardloopschoenen aan te trekken en een eindje te gaan rennen. Hardlopen in Nan is heerlijk, erg heet, maar zo fijn en zo anders dan in Veldhoven. Ik loop eerst een stukje langs de Nan river om dan vervolgens een grote lus te maken om het waterresevoir en dan weer dezelfde weg terug. Ik passeer een rijstveld, tempels, restaurantjes en een aantal lelijke koeien (koeien hier zijn hier bruin of grijs met een bochel en ribben die uitsteken). Onderweg ontmoet ik een groepjes van giechelende kleine meisjes en stoere joelende jongens. Ik hoor dingen als ‘Hey you, farrang, what’s your name?’ of "Mehkeiw" (Nan dialect voor farrang). Ik antwoord dan vaak met een brede glimlach die zij ook weer terug geven. Thaise mensen zijn, ondanks het benauwde weer, een stuk actiever dan Nederlanders en Engelsen en ik loop dan ook veel andere lopers tegemoet. Als ik na zo’n half uurtje lopen weer terug ben bij het beginpunt en ik op mijn fiets stap schaam ik me dood. Als farrang heb ik namelijk iets wat de Thaise niet hebben: een huid die van kleur verandert. Velen hebben daardoor een fascinatie voor mijn huid vooral als deze opeens knalrood is. Echt rood, en hij blijft ook rood voor anderhalf uur, ookal neem ik zodra ik thuis aankom een koude douche. Mijn gastmoeder lacht me ook altijd vierkant uit en wijst dan naar mijn hoofd ‘sa-traw-ber-ry’. Achja, het is het waard.

Waar ik met dit verhaaltje namelijk naar toe wil is eigenlijk iets heel anders. Als ik namelijk zo aan het lopen ben krijg ik altijd een schock van endorfine door me heen. Ik voel me dan ineens zo gelukkig en vrij, alsof ik de wereld aan kan. Het hardlopen helpt me ook om alles op een rijtje te zetten. Mijn gedachten zijn dan namelijk een stuk helderder en ik heb de tijd om alles over te denken. Zo dacht ik al rennend na over vrijheid. Is Thailand een vrij land? Is Nederland eigenlijk wel een vrij land? Ben ik vrij? En wat is vrijheid eigenlijk? Zoveel vragen maar gelukkig alle tijd in de wereld om naar antwoorden te zoeken.

Als ik daar zo loop dan voel ik me vrij. Vrij van zorgen, vrij van verplichtingen, vrij in denken en vrij in de keuzes die ik maak. Ik besef dan dat ik uit een vrij land kom. Nederland is vrij sinds 5 mei 1945, precies 63 jaar geleden dus. Maar als ik het heb over vrijheid, waar heb ik het dan over? Ik bedoel dat je in Nederland vrij bent om te geloven en te denken wat je wil, vrij om bijna alles te zeggen wat je wil, vrij om te bekritiseren en ook vrij om iets van je leven te maken. Dit zijn dingen waar wij trots op mogen zijn, want zo vanzelf sprekend is het niet. Een democratie, zoals wij die kennen hebben ze niet overal. En het feit dat ik mag klagen over Wilders en Verdonk en kritiek mag hebben op de regering, dat kan echt niet in ieder land. Hoe zit het dan hier, in Thailand? Om eerlijk te zijn weet ik het niet zo goed. Men praat hier niet over politiek en de koning is al helemaal taboe. Het enige wat er over hem gezegd wordt is dat hij geweldig en daar blijft het bij. Het is raar, zox92n taboe, ik ben gewend om over alles zowat te kunnen praten en het feit dat ik niets slechts over hem mag zeggen brengt bij mij alleen maar twijfels op. Niet dat ik iets kwetsends wil zeggen ofzo, ik wil alleen maar vraagtekens zetten bij zijn verering (ik heb me nog nooit in een ruimte begeven waar zijn foto niet aanwezig was) maar ik ben bang voor wat ze zullen zeggen. Ze hebben de koning zo hoog zitten dat als je ook maar iets negatiefs over hem zegt, je een gevangenisstraf riskeert. Dus hoe vrij is dit land? Iets wat ik wel weet is dat Thailand aan het veranderen is. Het wordt steeds meer Westers, tot frustratie van de oudere generaties, en loopt nu nauwelijks nog achter met Europa. Toch heb ik het idxe9e dat de de mensen nog niet zo ruimdenkend zijn, er zijn veel stereotypes en iedereen leeft zowat met de zelfde smaak en ideeen. Maar goed, ik weet ook dat ik er niet zo heel veel van af weet, aangezien ik nu wel in het Thais een gesprek kan voeren maar het echt alleen maar over oppervlakkige dingen gaat (het weer, het eten, kledeling, reizen etc.)

Voor mij is vrijheid niet zozeer iets op papier maar meer iets van een gevoel. Als ik zo aan het rennen ben langs de rivier en langs alle prachtige gebouwen en met de ondergaande Thaise zon, dan besef ik hoe veel geluk ik heb. Hoe vrij ik ben, dat ik hier kan zijn en dat ik mijn gedachtes hier kan plaatsen en dat ik niet bang hoef te zijn op straat. Ik besef dat het niet altijd zo is geweest en dat nog steeds niet zo voor iedereen geldt. Sinds de Tweede Wereldoorlog is er nog nooit een dag op deze wereld geweest zonder oorlog. Daarom was ik gisteravond om 12 uur (8 uur Nederlandse tijd) even 2 minuten stil (ookal was ik op een verjaardagsfeestje en snapte mijn gastmoeder er niets van). Vandaag dus bevrijdingsdag daar, in Hollandia, dus vier die vrijheid, en in gedachten ben ik er bij.

Nog nooit in mijn leven heb ik me zo ‘sabaai sabaai’ gevoelt. Het is een Thaise uitdrukking voor zoiets als comfortable. Eigenlijk kent het geen goede Nederlandse vertaling maar is het een gevoel dat je gewoon een keer moet hebben meegemaakt. Geen zorgen, geen stress en geen verantwoordelijkheden. Gewoon relaxt. Zo heb ik de afgelopen weken doorgemaakt. Lekker in een hangmat een boek lezen, bakken in de zon, naar wat eilandmuziek luisteren (Bob Marley, Jack Johnson) en af en toe het water in springen om een lekkere frisse duik te nemen.

Ik ben dus op vakantie geweest in Koh Lanta. Een klein eilandje vlak bij de bekendere Koh Phi Phi en Phuket, ten zuiden van Krabi. Samen met Eva (Belgie), Elisa (Frankrijk) en Sanna (Zweden) en later ook Bjarne (Denemarken) en Kai (Noorwegen) hadden we besloten dat we ons niet dood wilden vervelen in onze gastfamilies. Dus hebben we een week doorgebracht in een bungalow van 2 euro per nacht. Het was echt geweldig of echt zalig, zoals Belgen het noemen. Aangezien het ‘low season’ was hadden we een prive-strandje en zowat het hele bungalowresort voor ons zelf. Het zand was heerlijk zacht en zonder stenen, schelpen, krabben of rotzooi en het helder blauwe water was zo heerlijk warm en schoon.

Op een van de dagen werd ik wat eerder wakker dan de andere meiden. In plaats van ze wakker te maken besloot ik om wat te gaan lezen in mijn hangmatje. Terwijl ik daar relaxt met een boek op mijn buik wat zat te lezen schrok ik opeens op. Er zigzagde opeens een slang over mijn buik! Behalve in een kooitje of dood had ik nog nooit van mijn leven een slang gezien dus ik schrok me kapot. Ik smeet mijn boek van me af zodat de slang op de grond viel met mijn boek en bleef met bonkend hart in mijn hangmatje liggen. Ik was niet bang en schreeuwde het ook niet uit, maar wie zou zich niet een ongeluk schrikken als er een slang over je buik glijdt?! Het enge was vooral dat toen ik de kamer in kwam gestormd met "OMG, you’re never gonna believe what just happened to me!!", Elisa zei: "OMG, you’re never gonna believe what I just dreamed". Bleek dat zij dus had gedroomd dat ze wat lag te lezen en er in eens een slang over haar buik kwam. Hoe scary is dat?

Nu ben ik dus weer thuis. Een paar tintjes ‘minder wit’ en klaar om weer naar school te gaan. Ik verveel me namelijk nu al weer. Nog anderhalve week en dan mag ik weer mijn geweldige uniform aan trekken. Nog 8 en een halve week en ik sta weer op schiphol. Vandaag draag ik trouwens een oranje tshirtje en voel ik me op en top Nederlander. Gelukkige Koninginnedag iedereen! Ik ben absoluut geen aanhanger van Rita Verdonk, sterker nog: ik ben tegen elk standpunt dat zij voorstelt. Toch ben ik trots op Nederland en ik vind dat we dat ook meer moeten zijn. Er zijn vele mooie dingen in Nederland maar helaas kun je die alleen zien als je in het buitenland zit. Trouwens, ons volkslied slaat trouwens echt nergens op. Ik heb de afgelopen week veel volksliederen gehoord met vertaling. Alle volksliederen gingen over trots zijn op je land en bereid zijn er voor te sterven. Het is toch typisch dat Het Wilhemus vooral gaat over dat je Duits bloed in je hebt en de koning van Spanje eert?

xx Lies

p.s. Kan iemand een oranje tompouce van de HEMA opsturen?

Ja, jullie lezen die titel goed: ‘Gelukkig nieuw jaar!’ Afgelopen dagen was het namelijk Songkran, oftewel het waterfestival, oftelwel het Thaise nieuwjaar, oftewel gekkenhuis. April is de heetste maand van het jaar, iets wat jullie in dat koude kleine landje waarschijnlijk niet zullen beseffen, maar het is echt heet. Dus wat doe je als het 40 graden buiten is? Juist, je gaat de straat op met emmers water, tuinslangen en waterpistolen en alles dat droog is moet nat worden. Het is een week van feesten en iedereen is nog vrolijker dan dat ze normaal al zijn. Geweldig, dit moeten we in de hele wereld  introduceren. Niks geen geweren in Uruzgan of Irak, geef ze gewoon een waterpistool en vervang dan de tanks door pick-up trucks met een stuk of tien mensen en emmertjes water achterin. Ik weet zeker dat de wereld daar een stuk blijer van wordt. Oke, ik moet toegeven, het lost niet het watersnoodprobleem op, maar het zal waarschijnlijk wel het gemiddelde geluksniveau positief beinvloeden, toch? Nouwja, bij een temperatuur van boven de 30 graden dan. Nu zullen jullie het waarschijnlijk niet zo zien zitten. Een andere traditie tijdens Songkran is trouwens het dragen van lelijke bloementjes hawaii-achtige blousjes. Mijn gastmoeder had ook een heerlijk lelijke voor mij gekocht en ik droeg die dus ook met trots en liefde.

Maar wat heb ik dan precies gedaan afgelopen jaarswisseling? Eerst een feestje gehad bij een vrienden van mijn ouders. Echt grappig en vreemd, Thais dansen. Je zult bij het horen van ‘Thais dansen’ misschien denken aan vrouwen in traditionele Thaise jurken die sierlijk op langzame eentonige muziek bewegen met hun armen en daarbij hun handen en vingers mooie bewegingen laten maken. Oke, dit is de ‘traditionele Thaise dans’. Waar ik het over heb is de ‘typische Thaise dans’. Dit gaat toch echt een stukje anders: bal je vingers tot vuistjes, buig je armen in een hoek van 90 graden, zak een klein beetje door je knieen en dansen maar! Het ziet er een beetje uit alsof je aan het wandelen bent met je armen. Er grappig om te zien en totaal anders dan het Nederlandse heupen zwiegen.

Dan op de tweede dag gaven mijn ouders een Songkran feestje. En dat was erg heftig moet ik zeggen. Ik kan me niet herinneren dat ik ooit eerder zo veel gegeten en gedronken heb, daar kan geen Kerstmis tegen op. Dat, in combinatie met steeds nat gegooid worden met koud water en naast een ventilator zitten, heeft er ook voor gezorgd dat ik de dag daarna ziek op bed lag. Mijn ouders, echte die-hards, gingen natuurlijk gewoon door. De avond erna voelde ik me wel weer ietsjes beter dus werd ik weer meegesleept naar mijn vaders kant van de familie op het platteland. Ook hier echt gezellig gehad. Met mijn twee tantes en moeder in de keuken gestaan om het avondeten te bereiden. Thaise vrouwen zijn zo grappig maar kunnen op de een of andere manier niet zoveel hebben. 3 biertjes en ze wisten niet meer hoe ze een mango moesten schillen. Echt leuk. Ze hebben me toen ook geleerd hoe de Thaise vrouwen lachen. Na een echt goede en hilarische opmerking krijg je eerst een gezamelijk "HA HA HA" en dan "HIEEEEUW", die laatste kreet moet zo hoog en hard mogelijk. Echt, je wordt er zo vrolijk van. Op MSN en Hi5 schrijf je dit trouwens als 555+, aangezien 5 in het Thais "ha" is. Ontzettend flauw, maar mijn Thaise vriendinnen vinden het geweldig als ik het gebruik.

Dat was mijn Songkran avontuur dus, niet zo wild als sommige AFS’ers in Bangkok of als Lee die wild aan het feesten was, maar ik ben wel weer een speciale ervaring rijker. Plus dat ik nu lekker schor ben van al dat gekaraoke. (Mijn gastmoeder was zo blij en trots toen ik de microfoon pakte en voor haar ‘Hotel California’ zong). Vanavond neem ik de bus naar het zuiden van het land en, weg ben ik weer…. heerlijk reizen met mede-uitwisselingsstudenten. (en ja, pap, ik zal elke dag nog steeds mijn Thaise woordjes doornemen en oefenen, dat heb ik mijn gastouders ook beloofd)

xx Lies

Ze spreken de taal niet, hebben geen werk en gaan niet naar school. Toch krijgen ze eten en onderdak en worden ze als welkome gasten behandeld. Dan gaan ze ook nog eens vooral met hun eigen ‘soort’ om en hebben een totaal ander cultuur en normen en waarden. Alsof dat nog niet genoeg is hebben ze ook nog eens geen vergunning om in het land te blijven. Schandalig, dat we dat toelaten en we ze niet meteen zonder pardon het land uit schoppen.

Er zijn veel Nederlanders die zo denken. Die niet letten op verschillende situaties en verhalen. Die niet verder kijken dan een papiertje, alsof het geen echte mensen zijn. Nu ik zelf ‘de buitenlander’ ben zie ik in hoe vreemd dit denkbeeld eigenlijk is. Het is namelijk echt niet makkelijk een taal te leren als niemand je verstaat en niemand je iets probeert te leren. Probeer dan maar eens werk te vinden of op school bij te blijven. Het is logisch als je in een ander land zit je mensen van je eigen cultuur op zoekt omdat zij je begrijpen en je thuis laten voelen. Leven in een totaal andere samenleving dan je eigen kan soms heel moeilijk gaan. Het is echt wennen en het is dus eigenlijk vanzelfsprekend dat mensen met een soortgelijke cultuur elkaar daarin steunen in het buitenland. Wat ben ik dus blij dat ze in Thailand niet zo denken. De afgelopen dagen verbleef ik namelijk illegaal in Thailand. Niet expres hoor, AFS was gewoon vergeten dat ik er ook nog was en dat ik een visa had die maar 90 dagen geldig was. Dus werd ik na het sturen van een aantal emailtjes naar AFS op donderdag ochtend gebeld of ik zo snel mogelijk naar Bangkok kon komen. Balen. Normaal gesproken had ik graag een dagtripje naar Bangkok gemaakt maar er waren op dat moment net een aantal Farangvrienden op bezoek in Thailand en Eva, uit Belgie, bleef die week net logeren. Gelukkig mocht ze gewoon zonder mij in mijn huis verblijven en heb ik dus 12 uur in BKK door gebracht en 24 uur in de bus.

Een andere reden waarom ik probeer uit te legen waarom buitenlanders in een ander land zich zo ‘vreemd’ gedragen is vanwege dat hele gedoe in Nederland nu. Ik heb Wilder’s z’n knip-en-plakfilmpje gezien en het viel ontzettend mee. Ik had verwacht dat hij ons zou schokkeren en overtuigen van zijn gestoorde ideeen over de islam met harde bewijzen, maar in plaats daarvan kreeg ik gewoon een goedkoop youtube filmpje te zien. Hij had niet eens gelet op auteursrechten of de correctheid van foto’s. Amateur. Elk geloof heeft duistere punten en er zijn genoeg christelijke priesters die de meest achterlijke dingen roepen. Dit betekent toch niet dat elke christen zo is? Zo is ook niet elke moslim een terrorist of steun hij/zij. Zo simpel is het. Als hij iets wil doen tegen het terrorisme of vrouwenbesnijdenis of whatever dan mag hij zijn gang gaan. Maar alle moslims over een kam scheren en roepen dat de islam het nieuwe fascisme is…? Ik begrijp trouwens ook niet waar de hele ophef over gaat als dat zijn uiteindelijke film is. Ik las trouwens in The Bangkok Post dat ze in Maleisixeb Nederlandse producten hierom boycotten. Moeten ze in Thailand niet proberen, dan ligt waarschijnlijk de halve Nederlandse en Thaise economie overhoop. Alle yoghurtjes, melk en andere zuivelproducten zijn hier van Dutch Mill of Dutchie.

Begrijp me trouwens niet verkeerd, ik doe echt mijn best om erbij te horen en ik zit ook een uur of 2 per dag met mijn neus in de boeken om Thais te leren. Maar het is zo ontzettend moeilijk en zo ongelovelijk anders. Thais is niet iets wat je uit een boek kan halen en je moet het echt horen. Het is een taal die heel erg op klanken berust, iets wat ik niet gewend ben bij Westerse talen. Vrienden maken gaat hier makelijk maar vriendschap hier is een heel ander begrip. Met mijn mede-uitwisselingsstudenten heb ik naar mijn mening echte vrienden gemaakt terwijl de Thaise vrienden die ik heb meer oppervlakkig zijn. Ik zie nu in hoe belangrijk het is een taal te kunnen spreken om contact te maken. Ik heb echt wel een leuke band met mijn gastouders hoor, maar het is zo anders dan de band die ik had met mijn Engelse gastouders. Dat allemaal omdat ik ze hier zoveel wil vertellen maar ik nog niet de juisten woorden (of uitspraak van die woorden) weet.

En voor de rest voel ik me hier echt goed! Ik werk nu met een paar andere Thaise vrienden op de kinderdagverblijf van het ziekenhuis (zij doen het als zomerbaantje) en het is echt leuk en ze zijn zooo schattig. Jezus, wat hebben die kinderen een energie zeg! Op het begin waren ze nog wat verlegen maar nu hangen ze aan me, doen we handjeklapspelletjes en geven ze me knuffels en kusjes. (Blijkbaar is dat een internationale manier is om te zeggen: ik vind je lief.)

Dus knuffels en kusjes,
Lies