Culturen verschillen. Talen verschillen. Gewoontes verschillen. Mensen verschillen. Niemand leidt hetzelfde leven als iemand anders. Elk persoon heeft zijn of haar eigen unieke gedachten en ideeen. Toch is er iets wat voor iedereen gelijk is: ooit komt er een einde aan dit leven. Voor de meesten duurt het gelukkig nog jaren en jaren, anderen leven soms slechts een fractie van een seconde. Weer anderen worden bruut uit het leven gerukt of maken er zelf een einde aan. Hoe het ook gebeurd, het is ooit afgelopen. Het is dan ook goed te beseffen hoe breekbaar en waardevol het leven is. Ik ben dan ook van mening dat het belangrijkste wat je kunt doen is alles van je leven te maken. Het is zo zinloos je tijd te besteden aan dingen waar je nooit iets aan zult hebben en waar je doodongelukkig van wordt. Soms kijk je wel eens terug op gebeurtenissen en zie je in wat een verspilling het was van je kostbare tijd. Want het leven is kort en de tijd gaat snel, heel snel (vooral als je 6 maanden in Thailand zit). Leef dus echt en geniet er van. Tuurlijk is niet altijd alles rozegeur en maneschijn en je zult er een beetje moeite voor moeten doen om gelukkig te zijn, maar de momenten het wel goed gaat zijn het doorbijten echt waard.

De reden dat ik dit schrijf is omdat ik laatst de dood in de ogen heb gekeken. Letterlijk. Hij lag onder een roze Hello Kitty deken en had een muts op, serieus bizar. Mijn gastgrootvader is afgelopen zaterdag in ons huis overleden. Hij woonde al die tijd bij ons en was de afgelopen weken erg ziek. Zoals ik al zei i s de dood iets wat in elke cultuur voor komt maar in elke cultuur wordt er anders mee om gegaan. Hier heb ik nu zo’n cultureshock dat ik niet goed weet hoe ik er mee om moet gaan. Eerst was ik ontzettend droevig maar daar deden de Thaise heel raar over en ik hoorde ze er zelfs over roddelen hoe raar ik was. Het is hier meer een grote familiereunie waar bij iedereen zwart en wit draagt en er toevallig een doodskist in de hal staat. In Nederland gaan mensen vaak bij een gelovige overlijdingsceremony naar de kerk, toch? Hier komt de kerk naar de mensen toe, nouwja, tempel dan. Een paar uur na mijn opa’s dood was het hele huis omgetoverd in een boeddhistische tempel. Goude gordijnen, boeddhabeeldjes en wierrook. Elke avond om 8 uur een gebedsdienst van 4 monniken in ons huis en iedereen loopt maar in en uit, en dat dan voor een week lang tot zaterdag, dan hebben we zijn crematie. Het is zo ontzettend bizar en ik ben echt ontzettend ‘ngong’ (Thais woord voor iemand die geen idee heeft wat er aan de hand is) de hele tijd. Het is echt vreemd, ergens zelfs gezellig, samen eten klaar maken voor de mensen die elke avond naar de dienst komen (dat waren er gisteren iets van 200 mensen) en er worden ook rustig foto’s gemaakt. Van een overlijdingsceremonie! Verder slapen mijn ouders en nichtje (en gisteren ging ik bij hun liggen) samen in de zelfde kamer als het grafkist van mijn opa. Iedereen vraagt me of ik bang ben voor de geesten en mijn nichtje wil altijd mijn handje vast houden als ze naar de wc gaat ‘s avonds, omdat ze zo bang is. Ik had nooit gedacht dat ik ooit eens vrijwillig in de zelfde kamer als een overleden man zou slapen, maar je moet alles eens een keer meegemaakt hebben he.

Het is zeker weten de vreemdste ervaring die ik ooit heb gehad en ik zal het nooit vergeten. Dat terwijl het hoogtepunt, de crematie van komende zaterdag, nog niet eens geweest is. Ik heb vaak momenten dat ik zou willen dat ik een camera in mijn ogen en een microfoon in mijn oren heb zodat ik jullie alles zou kunnen laten zien wat ik zie en laten horen wat ik hoor. Ik denk echter dat dan nog steeds het onmogelijk is voor jullie om te begrijpen wat ik hier meemaak. Het is zo’n ontzettende geweldige belevenis en er zijn zoveel ongelovelijk vreemde gebeurtenissen waar je gewoon bij moet zijn geweest om het te begrijpen. De lol die ik heb met mijn Thaise vriendinnen en de gesprekken die ik voer met mijn gastmoeder en nichtje. Het heerlijke eten en de geweldige mensen. Ik mis het nu al.