Het wordt tijd voor deel 3 van de reeks ‘Thailand’. Ik zal het deze keer wat korter maken aangezien ik weet dat lange blogs afschrikken om te lezen en ik er net achter ben gekomen dat een gedeelte van mijn vorige blog daardoor niet is geplaatst. Thuis heb ik geen internet meer dus ik maak deze op school en kan dus niet mijn eigen foto’s toevoegen. Maar goed, deel 3 dus:

Als je aan Thailand denkt zul je niet meteen aan muziek denken. De Nederlandes hitlijsten worden immers gedomineerd door Amerikanen, Engelsen en af-en-toe een Nederlander. De laatste keer dat ik de Top40 bekeek zag ik er toch echt geen Thaistalige band tussen zitten. Toch is muziek een ontzettend groot deel van de Thaise cultuur. Altijd en overal is muziek, mensen die zingen in de klas of liedjes door de luidsprekers op de markt. Denk alleen al aan het feit dat we elke ochtend het ‘lied van de koning’ moeten zingen en we 2 keer per dag het volkslied te horen krijgen. De Thaise muziek kun je indelen in 3 verschillende soorten: de traditionele, typische en populaire muziek. Engelstalige muziek wordt zelden beluisterd. Af en toe wat country of sappige liefdesliedjes. Zo schijnt iedereen ‘Hotel California’, ‘Have you ever seen the rain’ en ‘Love me, Love my dog’ te kennen. Van dat laatste liedje kan mijn gastvader elk woord meezingen terwijl hij geen woord Engels verstaat.

De traditionele muziek van Thailand hoor je het minst. Soms snel maar meestal erg langzaam, en je hoort het eigenlijk alleen in temples en tijdens de traditionele Thaise dans (waar ik trouwens lessen in volg). Het is een mengeling van veel ‘tings’ en ‘tongs’ en wordt bespeeld door traditionele Thaise  instrumenten. Een van die instrumenten is bijvoorbeeld de ‘sam sai’, een soort lange dunne viool met cocosnoot als klankkast. Of wat dacht je van de ‘khim’ (zie foto), een soort van xylofoon met een verzameling snaren in plaats van latjes.

De typsiche Thaise muziek hoor je het meest. Het is alsof iedereen elk liedje mee kan zingen en iedereen ook altijd die muziek leuk vindt. Ik heb nog nooit iemand horen klagen als die typische Thaise liedjes en karaoke wordt opgezet. Het zijn echte karaokenummers, meezingers, een soort van Thaise Andre Hazes zeg maar. Het gaat altijd over de liefde en ik heb het idee dat er een stuk of 5 deuntjes zijn waar alle nummers op zijn gebasseerd. Mijn gastfamilie is er vooral dol op en maakt van elke gelegenheid gebruik om voor de tv te zitten met een microfoon en dan luid karaoke mee te zingen. De videoclips zijn ook allemaal hetzelfde, een slecht geacteerd drama dat vaak gaat op een manier van: meisje wordt verliefd op jongen, jongen ziet haar niet staan, meisje huilt, opeens ziet de jongen haar wel staan en veegt hij haar tranen weg (of een soort gelijk verhaal). Net als bij de soaps zijn het gewoon een stelletje knappe ‘acteurs’ die proberen emotioneel over te komen. Heerlijk.

De populaire Thaise muziek is een ander verhaal. Vrolijke deuntjes en zielige ballads. Ik kijk vaak naar TV zenders met alleen maar muziek met mijn vriendinnen en ik kan je vertellen dat de muziek smaak van een gemiddelde Thaise 18-jarige erg verschilt van de de Nederlandse. Er is minder variatie, alleen rock of pop, en het is ook erg nep. Het gaat veel meer over uiterlijk. Zo voelen mijn Nederlandse vriendinnen niets voor van die gladde boybands met hun strakke danspansjes, matchende outfits en gevoelige ‘I love you’-teksten. Hier hoor ik juist steeds een gilletje van mijn Thaise vriendinnen als er zo’n groepje jongens op tv verschijnt. Ze beginnen vooral te kwijlen als er een Koreaanse boyband op komt. Iets wat ik niet snap aangezien al die melodieen hetzelfde zijn en ze de tekst niet kunnen verstaan. Het gaat voor hen vooral om de witte huid, vrouwlijke gezichten en kapsel van die Koreaanse en Japanse jongens. In mijn ogen zien ze er allemaal uit als dezelfde meisjes. Toch zijn er goede Thaise artiesten en bandjes. Neem bijvoorbeeld Bodyslam, Da Endorphine, Grooveriders, Palmy, Retrospect, Clash of Kamikaze.

…. en verder nog een kleine update over mijn leven:
Ik heb nog 2 weken hier in Nan te gaan en ik ben absoluut niet klaar om naar huis te gaan. Ik wil echt nog niet terug naar Nederland, ik heb het idee dat ik nog zo veel te ontdekken heb en ik ben Thailand nog lang niet zat.

…. en nog een andere kleine update:
Ik had een 10+ voor mijn yoga exame!